Geçen bir kitap okurken bir satır çok dikkatimi çekmişti ‘Hep birileri seni hayal kırıklığına uğratıyor,kalbini kırıyorsa karşındakini kendin gibi görmendendir.’ Bana önce biraz saçma gelsede bloğumu yazdığım ilk günde o satırın ne kadar doğru olduğunu anladım.Bunu anlama şeklim hoş olmadı,hemde hiç hoş olmadı. Ama hayat bize hoş olup olmadığını sormadan dersini veriyo ne kadar o dersi almak istemesekte…
Birden içime şüphe doğmadı değil acaba ? Acaba bende böyle bir şey yaşarmıydım en iyi dostumdan en baba kazık yermiydim?Yok ya dedim olmaz öyle şey .
Herhalde böyle bir kazık yesem bile ona kızmazdım!Kendime kızar,kendimi suçlardım.Kendi kendime konuşur : Ben böyle birine dostum dedim,ben böyle birine dostum …….
Büyük lokma ye ,büyük söz söyleme! İşte bu söz aslında her şeyin özeti,aslında hayatın en gerçeği.
Bu hayata yenilince ağlama geleneğinide anlamam.Akıtınca gözyaşlarını,kızarınca gözlerin,yatınca yerlere kazanıyormusun savaşı,kalbini mi kazanıyorsun kaybettiklerinin,yoksa sadece kendini kurtarıp ateşi mi atıyorsun sevenlerini.
Can Dündar boşu boşuna çok sevilmiyor.Her kim alırsa alsın eline bırakamıyor, kalbi gibi.Çünkü okuyor kalbimizi,yazıyor söyleyemediklerimizi ,bizim düşüncelerimizden,kendi ağzımızdan.Saygıyla selamlıyorum…
R.L
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder